PAGPAKAARON-INGNON

Ang pagkahibalo nga wala ka nakahibalo ang labing maayo.

Ang magpakaaron-ingnon nga nakabalo kon wala ka nakabalo kay sakit.

Aron mahilayo sa sakit kinahanglan nga ma-ilhan sa tawo ang sakit nga sakit.

Ang eskolat nahilayo sa sakit.

Tungod nakaila siya niining sakita isip usa ka sakit, nahila siya niini.

                                                                                                            Tao Te Ching, kap. 71

            Niining bahin sa Tao Te Ching ni Lao Tzu atong nakita ang sakit sa tawo nga nagpakaaron-ingnon. Susama usab kini sa ideya ni Confucius ug ni Socrates. Kon asa, alang kanila dakong sakit sa tawo ang magpakaaron-ingnon sa iyang pagkahibalo. Tungod, kon nakahibalo na ang usa ka tawo wala na kini sa kondisyon nga motuon tungod alang niadtong tawhana nakabalo na daw siya gayud.

            Apan, alang kang Lao Tzu dili lamang kining pagkahibalo sa dili maayong kinaiya sa pagpakaaron-ingnon ang iyang buot ipasiugda. Iya usab gihatagan og importansya ang pa-ila sa pagpakaaron-ingnon isip usa ka sakit. Alang kaniya, kon kabalo ang tawo nga usa ka sakit kining pagpakaaron-ingnon, iya na kining likayan nga kinaiya.

            Ang mga eskolar nga gasubay sa Tao ang maoy adunay kinaiya nga ingon-ani. Tungod sa nakabalo na sila sa Tao, nakabalo na usab sila sa dili maayong maidangat niining pagpakaaron-ingnon. Busa, dili lamang ang paglikay sa pagpakaaron-ingnon ang buhaton usab kinahanglan sa tanang tawo, aron mosubay sa pamaagi sa Tao, ang pag-ila sa sakit sa pagpakaaron-ingnon.