Usa ka pangutana ang nakakuha sa
akong atensyon samtang ginabasa nako ang chung
isip usa sa mga pagpahayag sa jen.
Matud pa ni Confucius, “…Dili ba siya usa ka tawo nga puno sa hiyas, nga dili
masakitan bisan pa’g dili siya ilhon?[i]”
“…dili masakitan bisan pa’g dili
siya ilhon.” Sa panahon karon daghang tawo ang gusto tagdun sa kadaghana aron
maila ang maayong butang nga ilang binuhat. Ug dili nako pwede igawas ang akong
kaugalingon kanila. Usa ‘sab ako sa mga tawong nga nangita’g pagtagad… sa una,
apan adunay mga higayon karon nga kon asa gapangita ko’g pagtagad.
Daghang mga batan-on karon ang
gareklamo. Ingon pa nila, “Life is
unfair!” tungod daw wala ginatagad sa mga ginikanan ang mga maayo nilang
buhat puro na lamang ang mga sayop ang ginlantaw. Apan, sa akong pagpamalandong
bahin niining reklamo sa mga kabatan-unan karon, akong makita nga kon mobuhat
kita’g kaayuhan kinahanglan pa ba nato magpatagad pa? Mag-agad lamang ba kita nga mailhan sa ubang
tawo ang mga kaayuhan nga atong nabuhat? Unsaon kon dili matagad ang atong
nabuhat, pasabot ba niini nga dili nalang kita mobuhat og mga maayong butang
apan mga dautang butang na lang ang atong buhaton.
Sa akong sitwasyon kaniadto, dako
ang akong reklamo tungod kay puro mga mali lamang ang pirmanente makita sa akong
ginikanan sa akoa. Dako gayud ang akong pagkatingala kon ngano. Tungod niini,
nasulti nako nga usa ko ka sayop sa ilang kinabuhi tungod kay abi nko’g wala
nakoy maayong nabuhat alang kanila.
Karon, mas pilion ko nalang ang mobuhat
og maayong butang bisan pa’g wala nakakita nako. Tungod kay ingon pa ni Confucius
nga natura sa tawo ang kaayuhan niya, kinahanglan usab nga maayo ang mga butang
nga akong ginabuhat. Dili ko mobuhat og maayong butang aron matagad sa mga
tawo.
Kining pahimangno ni Confucius
kanako, magpabiling hagit kanako. Kon kinahanglan ba ‘ko magpatagad sa laing
tawo pinaagi sa pagbuhat og maayo o mobuhat og maayo bisan pa’g walay nagtan-aw
kanako?
Walang komento:
Mag-post ng isang Komento