Sa kadaghan-daghan nga Analect nga akong nabasa karon, usa lang
gayud ang dili nako makalimtan niini u gang akoang napamalandungan ug maayo.
Sa akong pagdako, dako ang akong
pagmahay kon nganog atong bata pa’ko tapolan kaayo mo tuon. Dili maminaw sa
klase. Kon badlungon sa maestro, mohilak ra ko ug mokatawa. Kon ang akong
ginikanan ang mobadlong nako, ipalapos ra nako sa akoang dunggan. Ingun ani ko
katapulan sukad atong niskwela ko. Mahinumduman nako pag-uli gikan sa skwelahan
diretso ko mogawas sa among balay aron makigdula sa among mga silingan. Kini ang
hinungdan kon nganong permi ko apasun og bunal sa akong inahan ug amahan. Usab,
nahinumduman nako niadtong hayskul nga wala nako gatuon sa mga ginapangtudlo sa
among mga maestro ug maestro kon asa kada-uli nako permi ra‘ko ga-atubang sa
akong cellphone ug wa nay laing
buhaton kon dili ang makigtext nga
walay hinungdan, puro igat-igat lang sa mga katext sa skwelahan. Kini ang hinungdan kon nganong wala nako’y gana
moabri’g libro ug notebook kay cellphone ra ang atubangon. Mao nang sa
akong pagdako daghan ko’g mga kinhanglan makat-unan nga wala nakuha nakat-unan
atong bata pa ko. Naglisod ko mag-Iningles ug pati sa akong kinaiya sa pagtuon,
naglisod pud ko.
“Wala ko gapadan-ag sa mga tawo nga
dili maikagon nga motuon…[i]”
matud pa ni Confucius. Kini ang nagdako’g epekto kanako karong adlawa tungod
kay naghatag kini og pahinumdum kanako sa di-maayong epekto sa pagkatapulan.
Siguro sa Analekto nga akong nabasa
karon, gipamatyag ni Confucius ang dili pagkamaayo sa pagkatinapulan. Ug ginapakita
usab dinhi ni Confucius nga wala sa kinaiyahan sa tawo ang pagkatapulan nga
akong hinay-hinay nga ginabuhat karon…
Dako akong kalipay nga
gipahinumduman ko ni Confucius bahin niining
nag-unang kaayuhan ug salabutan sa tawo tungod kay wala lang gisaysay
kon unsa ang tawo usab gipakita ni Confucius dinhi ang usa ka kinaiya nga dili
makahatag og kaayuhan sa tawo.
Walang komento:
Mag-post ng isang Komento