ANG PAGKA-WALA

Ang magpakawalay sulod kay mahimong bug-os.

Ang gisul-ob na kay bag-uhon.

Ang nanginahanglan kay magka-anaa.

                                    Tao Te Ching, kap. 22

            Kining nga linya pwede natong ikumpara sa Sokratikong kaalam kon asa gi-angkon ni Sokrates ang iyang pagka-wala-nakahibalo. Niining linya ni Lao Tzu iya usab gipakita ang pag-angkon sa pagka-wala alang makab-ot gayud ang kahingpitan niini. Pananglitan, aron makuha niya ang iyang kahibalo ug kaalam, kinahanglan iyang angkunon una ang pagka-wala-nakahibalo aron pinaagi niini mobuhat siya’g lihok nga madungagan o mapun-an ang iyang mga nahibaw-an.

            Siguro, kini ang pagkamainubsanon nga buot ipakita kanato ni Confucius. Buot niya nga angkunon sa usa ka tawo ang iyang pagka-wala alang makab-ot hingpit nga maabot niya. Wala gayu’y kalambuon kon grabe ka garbuso ang tawo nga dili niya dawaton ang iyang pagka-wala ug magpaka aron ingnon nga anaa siya. Busa, dili gayud makab-ot niadtong tawhan ang kahingpitan nga iyang kinahanglan, tungod nagtoo siya nga kadtong anaa kaniya mao na gayud ang kahingpitan sa tanan.

            Lisod mang buhaton apan, kini ang maayong pamaagi nga nagpakita sa pagkamainubsanon sa Tao. Busa, mas maayong sugdan natong angkunon ang atong pagka-wala.